من دگر سوی چمن هم سر پروازم نیستکه پر بازم اگر هست دل بازم نیست آشیان ساختن ارزانی مرغان چمنآشیان سوخته ام من که هم آوازم نیست چون توانم که سر آرم به دم ساز که سازهمه از سر کندم باز که دمسازم نیست مطربم گو به سلامت برو و ساز ببرکه به سر شوری از آن سلمک و شهنازم نیست ساز اگر دم زنم از آتش من می سوزدگو بسوزد که غم سوختن سازم نیست ای که گاهت سر ناز است و گهی روی نیازمن همان روی نیازم که سر نازم نیست دم بنای غم خود زن که نوایی داند من دگر ساز دل قافیه پردازم نیست آخر آن دقت و مشقم به خط عشق گذشتحالیا حال و مجال قلم اندازم نیست شاخص فقرم و چندان متمایز از خلقکه کسی منکر شخصیت ممتازم نیست به حریمی